سابقه و هدف: کیفیت زندگی شاخص مهمی در بررسی وضعیت بهداشتی و درمانی است؛ لذا این مطالعه به منظور تعیین کیفیت زندگی در بیماران دیابتی مراجعه کننده به انجمن دیابت ایران در سال 1382 انجام گردید.مواد و روش ها: این تحقیق از نوع توصیفی تحلیلی و مقطعی است. طی سه ماه تمامی بیماران داوطلب مراجعه کننده به انجمن دیابت ایران در شهر تهران که بیش از 18 سال سن داشتند و حداقل یک سال به دیابت مبتلا بودند، در این تحقیق شرکت نمودند. ابزار مورد استفاده، پرسشنامه ای حاوی 41 سوال بود که کیفیت زندگی در سه بعد در آن بررسی می شد: عمومی (13-52 امتیاز)، اختصاصی (108-27 امتیاز) و کلی (160-40 امتیاز). همچنین نمونه خون بیماران برای بررسی هموگلوبین گلیکوزه جمع آوری شد. برای ارایه یافته ها از آمارهای توصیفی و آزمون های تی مستقل، همبستگی پیرسون و اسپیرمن و من ویتنی استفاده گردید.یافته ها: از میان 104 بیمار شرکت کننده در تحقیق، 68 بیمار (65%) زن، 14 بیمار (13%) مبتلا به دیابت نوع اول و 34 بیمار (7.32 %) تحت درمان با انسولین بودند. سن بیماران 7.116±8.12 سال بود. پایایی پرسشنامه بیش از 0.95 تخمین زده شد. امتیاز کسب شده از پرسشنامه کیفیت زندگی در ابعاد عمومی، اختصاصی و کلی به ترتیب 37 ، 7.79 و 7.116 بود. کیفیت زندگی در سه بعد مورد بررسی با وجود درد در دست و پا، احساس خستگی و تعداد علایم و نشانه های گزارش شده ارتباط داشت. کیفیت زندگی در هیچ یک از ابعاد با سن، نوع دیابت، مدت بیماری و نحوه درمان ارتباط معنادار نداشت.بحث: وجود علایم ناراحت کننده مانند درد و احساس خستگی می تواند بر احساس کیفیت زندگی مبتلایان به دیابت اثر بگذارد.پرسشنامه طراحی شده، ضمن برخورداری از روایی بالا توانست این تاثیرات را نشان دهد. به نظر می رسد وجود علایم و نشانه ها می تواند شاخصی مناسب برای بررسی اعتبار ساختار در پرسشنامه های مربوط به بررسی کیفیت زندگی باشد.

دیابت یک بیماری مزمن است که پیشگیری از عوارض حاد و نیز کاهش خطر عوارض مزمن آن، نیازمند مراقبت، حمایت و آموزش خود مدیریتی پیوسته بیمار است. فرآیند های پاتوژنیک چندی در ایجاد دیابت دخالت دارند. طیف این علل از نابودی خود ایمنی سلول های پانکراس که موجب کاهش انسولین می شود تا اختلالاتی که مقاومت نسبت به انسولین را در پی دارند، گسترده است. اساس اختلال در سوخت و سازکربوهیدرات، چربی و پروتئین که در دیابت رخ می دهد تا نارسایی کارکرد انسولین بر روی بافت های هدف است. نشانه های هیپرگلیسمی می تواند شامل پرخوری، پرادراری،کاهش وزن، تشنگی و تاری دید باشد. ممکن است به دنبال هیپرگلیسمی مزمن، اختلال رشد و استعداد ابتلا به برخی عفونت ها نیز دیده شود. دیابت به چهار نوع تیپ 1، تیپ 2، دیابت ناشی از سایر علل (متعاقب پیوند عضو یا فیبروز کیستیک) و دیابت بارداری تقسیم بندی می شود. برخی بیماران ممکن است در هیچ یک از چهار گروه یاد شده جای نگیرند. تشخیص دیابت بر پایه معیارهای زیر می باشد: AIC-1مساوی یا بزرگتر از 6.5 درصد، -2قند پلاسمای مساوی یا بیشتر از 126 mg/dl یا -3قند پلاسمای مساوی یا بالاتر از200 mg/dl ، دو ساعت پس از مصرف 75 گرم گلوکز. پیامد های حاد و تهدید کننده زندگی در دیابت کنترل نشده، بیشتر کتواسیدوز دیابتی و سندرم کومای هیپراسمولار غیرکتونی است. عوارض طولانی مدت دیابت شامل رتینوپاتی، نوروپاتی،نفروپاتی، علایم قلبی،علایم ادراری تناسلی، علایم جنسی و حوادث عروقی مغز می شود. افزایش فشارخون و اختلال سوخت و ساز لیپوپروتئین نیز بیشتر در افراد دیابتی دیده می شود. از سوی دیگر مشکلات مربوط به پذیرش درمان در بیماران دیابتی شایع است. در این نوشتار تازه ترین یافته ها پیرامون تشخیص، سبب شناسی، علایم، عوارض و درمان بیماری دیابت بازبینی شده است.

مقدمه: افسردگی یکی از شایعترین اختلالات روانپزشکی در بیماران دیابتی است که بروز آن علاوه بر اثر در سیر درمان، می تواند پیش آگهی بیماری را نیز دستخوش تغییر کند. این مطالعه با هدف بررسی شیوع افسردگی در بیماران دیابتی و ارتباط آن با کنترل قند خون طراحی گردید.روشها: در این مطالعه مقطعی، 375 بیمار دیابتی (نوع 1 و 2) مراجعه کننده به درمانگاه دیابت بیمارستان دکتر شریتعی و انجمن دیابت ایران شرکت داشتند. ابتدا بیماران به وسیله آزمون یک از نظر افسردگی غربال شدند، سپس بیماران افسرده طبق معیارهای DSM-IV از جهت دو اختلال افسردگی اساسی و افسرده خویی (dysthymia) ارزیابی شدند.یافته ها: 9/41% بیماران دیابتی مورد مطالعه طبق آزمون یک افسرده بودند که از این میان 7/23% مبتلا به اختلال افسردگی اساسی، 3/9% مبتلا به افسرده خویی و 8/0% به هر دو اختلال مبتلا بودند. بیشترین شیوع اختلال افسردگی اساسی و افسرده خویی به ترتیب در گروه سنی 31-59 سال و گروه سنی بالای 60 سال بود. همچنین افسردگی در زنان بیمار، در بیماران با قند خون کنترل نشده و نیز بیمارانی که عوارض سیستمیک دیابت داشتند شایع تر بود.نتیجه گیری: براساس نتایج این مطالعه افسردگی عارضه روانی مهم و شایعی در بیماران دیابتی است که در زنان بیمار، بیماران با قند خون کنترل نشده و دارای عوارض سیستمیک دیابت شیوع بالاتری دارد. این نتایج لزوم توجه به این عارض و کنترل قند خون و پشگیری از پیدایش عوارض دیابت جهت پیشگیری از ابتلا به افسردگی را نشان می دهد.

سابقه و هدف: در خانم های مبتلا به دیابت بارداری به دلیل ماکروزومی سزارین بیش تر اتفاق می افتد. روش ها و پیامدهای مختلفی برای غربالگری دیابت بارداری وجود دارد. در این مطالعه، مقایسه دو روش معتبر تشخیص دیابت بارداری، معیار انجمن بین المللی دیابت و بارداری و انجمن دیابت آمریکا در بروز ماکروزومی و سزارین انجام شد.مواد و روش ها: یک تحقیق آینده نگر بر روی 236 خانم باردار 24-28 هفته مراجعه کننده از فروردین 1392 به مطب یا بیمارستان امیرالمومنین سمنان انجام شد. بیماران با دو معیار «انجمن بین المللی دیابت و بارداری» و «انجمن دیابت آمریکا» ارزیابی و در صورت تشخیص دیابت بارداری با هر یک از معیارها تا پایان بارداری از نظر بروز ماکروزومی و سزارین پیگیری شدند. یافته ها: به تفکیک معیارهای انجمن دیابت امریکا و انجمن بین المللی دیابت و بارداری، 16 (%7) و 20 نفر (%8) مبتلا به دیابت بارداری (0.219=Kappa ،P=0.001 ) و به ترتیب از میان آن ها 10 (62.5%) و 11 نفر (55%) سزارین شدند. بروز ماکروزومی به ترتیب 5 (31.2%) و 2 مورد (%10) بود.نتیجه گیری: درصد دیابت بارداری با معیار انجمن بین المللی دیابت و بارداری کمی بیش تر بود. گرچه دو روش در تشخیص دیابت بارداری توافق داشتند، اما مقدار توافق قوی نبود. بروز سزارین و ماکروزومی در بیماران با معیار انجمن دیابت امریکا بیش تر بود، لذا به نظر می رسد دو روش را در تشخیص دیابت بارداری و پیشگویی عوارض نمی توان یکسان دانست.

آموزش خود مدیریتی در دیابت نخستین گام ضروری در توانمند سازی بیمار است. بیمار باید بتواند از خود به صورت مطمئن و موثر مراقبت کرده و از پیامد تصمیمهای خود آگاه شود. بدون آموزش خود مدیریتی دیابت، بیماران نمی توانند تصمیمات مدیریتی آگاهانه بگیرند. رویکرد توامند سازی در آموزش خود مدیریتی دیابت به دنبال افزایش دانش، مهارت مدیریت بر خود، خود آگاهی و احساس استقلال فردی است تا بیماران را در پذیرش مراقبت فردی از دیابت توانا سازد. بیماران توانمند افرادی هستند که به میزان کافی در مورد دیابت و خودشان آموخته اند، بنابراین می توانند هدف های فردی برای مراقبت از دیابت را برگزینند و به آن ها برسند. نشست های آموزش خود مدیریتی دیابت بر پایه توانمند سازی می توانند به صورت آموزش فردی یا گروهی انجام شوند. بیشتر محتویات بالینی این روش مانند برنامه سنتی آموزش دیابت است. افزون بر این بیماران نیاز به اطلاعاتی درباره روش های گوناگون درمانی و نکات مثبت و منفی هر یک از روش ها دارند. آن ها باید بدانند که چگونه تغییرات رفتاری رخ می دهند، مشکلات از میان برداشته می شوند و چگونه باید میان نیازهای روانی-اجنماعی زندگی و یک بیماری مزمن تعادل برقرار کرد. آن ها باید نقش خود را به عنوان تصمیم گیرنده بدانند و مسوولیت خود را در مراقبت از خویش و در نهایت پیش آگهی بیماری خود بپذیرند. اگرچه بسیاری از روش ها، با بهره گیری از ابزار و راهبردهای آموزشی پیشین انجام می شوند، اما هدف و روش کاربرد آنها متفاوت است. برای نمونه در اینجا هدف توانمند کردن بیماران برای مراقبت از خود است. این برخلاف گفتگو در زمینه هدف های سوخت و ساز و سایر هدف هایی است که ما برای بیماران بر می گزینیم و پس از رسیدن به این هدف ها به عنوان راهی برای داوری در زمینه توان مراقبت از خود و میزان همکاری بهره می بریم. اگر چه می توان برای اعمال این روش درمانی از ساختارهای گوناگون بهره برد، اما این بخش ها معمولا در همه روش ها به چشم می خورند: بازتاب تجارب مرتبط؛ گفتگو در باره نقش هیجان ها؛ درگیر شدن در هدف گذاری یکپارچه و حل مساله؛ پاسخ به پرسش های بالینی؛ تهیه بازخورد برای هدایت کنندگان جلسه.

دیابت ملیتوس (شیرین) در برگیرنده گروهی از اختلال های سوخت و ساز است که در هیپرگلیسمی وجه مشترک داشته و در صورت کنترل نشدن می تواند برخی تغییرات پاتوفیزیولوژیک ثانویه در بیمار مانند نارسایی کلیه، نوروپاتی، رتینوپاتی و اختلال های قلبی-عروقی را در پی داشته باشد. نگاه به دیابت از نظر داروشناسی روانی به چند صورت ممکن است: -1در برخی از اختلال های روانپزشکی مانند اسکیزوفرنیا و اختلال دو قطبی میزان شیوع دیابت تیپ2 ، دو تا سه برابر بیشتر است و توجه به این موضوع در روند درمان دیابت و اختلال روانپزشکی مهم به شمار می رود. -2در بیماری دیابت وجود اختلال های روانشناختی به ویژه اختلال های خلقی و اضطرابی شایعتر است و توجه به این همراهی در آموزش، ایجاد انگیزه در پذیرش، درمان و توانبخشی دیابت دارای اهمیت است. -3اثرات دیابت و پیامد های آن (به ویژه نارسایی کلیه) روی فرآیند فارماکوکینتیک داروهای روانپزشکی مانند اثر روی جذب-کلیرنس و دفع به وِیژه داروهایی که دفع کلیوی دارند، (مانند لیتیوم)، نیمه عمر و حجم توزیع دارو در بیماران درگیر اختلال های روانپزشکی. -4اثرات دیابت و پیامد های آن روی فرآیند فارماکودینامیک داروهای روانپزشکی (متابولیسم و تداخلات دارویی). -5افزایش خطر ناهنجاری های گلوکز از جمله دیابت ملیتوس در جریان درمان با داروهای روانپزشکی مانند اولانزاپین و کلوزاپین. -6کاربرد داروهای روانپزشکی در درمان برخی از عوارض دیرپای دیابت به ویژه پلی نوروپاتی و درد نوروپاتیک مانند استفاده از ضد افسردگی های TCA و SNRI و داروهای ضد تشنج به طوریکه استفاده از Duloxetine و pregabalin در این زمینه به تایید FDA رسیده است. -7لزوم تشخیص افتراقی میان عوارض دیابت با برخی از علایم روانپزشکی با توجه به تشابهات بالینی مانند تشخیص افتراقی بین هیپوگلیسمی ناشی از دوز بالای انسولین با علایم افسردگی.

مقدمه وهدفدیابت شایع ترین اختلال غددی – متابولیکی دوران کودکی ونوجوانی است که بر رشد و بلوغ نوجوانان تاثیر می گذارد. دختران با دیابت نوع 1 شروع دیرتری از بلوغ را تجربه می کنند. سن منارک، یکی از پدیده های حائز اهمیت در مراحل بلوغ جنس مونث محسوب می شود. این مطالعه به منظور شناسایی عوامل موثر بر سن منارک در نوجوانان مبتلا به دیابت نوع 1 انجام شد.مواد و روش هادر این پژوهش 60 نفر از دختران نوجوان مبتلا به دیابت نوع 1 مراجعه کننده به انجمن دیابت ایران به عنوان نمونه به طور تصادفی ساده انتخاب شدند. روش جمع آوری اطلاعات، مصاحبه و ابزار گردآوری پرسشنامه بود. فاکتورهای شاخص توده بدنی، طول مدت بیماری و دوز انسولین، به عنوان عوامل احتمالی موثر بر سن منارک بودند که با استفاده از روش های آماری رگرسیون خطی ساده و چندگانه و با استفاده از نرم افزار SPSS 13 مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند.یافته هادر این تحقیق سن متوسط منارک 12.83±1.47 سال بود و از بین عوامل مورد بررسی، طول مدت بیماری (P=0.008، b=0.13) و شاخص توده بدنی (P=0.003، b=-0.2) با سن منارک ارتباط معنی دار آماری داشت.نتیجه گیرینوجوانان دیابتی با شاخص توده بدنی کمتر و طول مدت بیماری بیشتر، تاخیر در شروع سن منارک دارند.

مقدمه: نتایج مطالعات مربوط به عوارض و کنترل دیابت، به طور واضح ثابت کرده اند که کنترل متابولیکی خوب و آموزش کافی می توانند پیامد بالینی افراد دیابتی را بهبود بخشند. آموزش بیمار به عنوان یک بخش اساسی از کنترل دیابت محسوب می شود. مطالعه حاضر با هدف بررسی میزان تاثیر آموزش بر ارتقای آگاهی، نگرش و رفتارهای خود مراقبتی بیماران دیابتی مراجعه کننده به انجمن دیابت ایران و متعاقب آن کنترل متابولیک آنها انجام گرفته است.روش ها: پژوهش حاضر، تحقیقی نیمه تجربی از نوع پرسشنامه قبل و بعد از مداخله می باشد. در این مطالعه 44 بیمار دیابتی مراجعه کننده به انجمن دیابت ایران (24 مرد و 20 زن) که باسواد و ساکن شهر تهران و مبتلا به دیابت نوع 2 بودند، به روش نمونه گیری غیرتصادفی به عنوان واحدهای پژوهش انتخاب گردیدند (سن 40 تا 65 سال). ابزار گردآوری داده ها در این تحقیق پرسشنامه سنجش آگاهی، نگرش و رفتار و همچنین بررسی آزمایشگاهی HbA1C بودند که روایی و پایایی پرسشنامه به ترتیب با روش های اعتبار صوری / محتوی و آزمون - آزمون مجدد بررسی و مورد تایید قرار گرفت. جمع آوری اطلاعات از واحد های تحت مطالعه (تکمیل پرسشنامه و نمونه گیری خون) در دو مرحله انجام شد، به این صورت که پس از انجام آزمون اولیه، مداخله آموزشی انجام گرفت. 3 ماه بعد از اتمام آموزش، آزمون ثانویه صورت گرفت. برای تجزیه و تحلیل داده ها در این مطالعه، از نرم افزار آماریSPSS  ویرایش 12 (آزمون های آماری پارامتریک و ناپارامتریک شامل تی زوجی و ویلکاکسون) بهره گرفته شد. مشارکت افراد در این تحقیق با رضایت آگاهانه و کاملا داوطلبانه بود.یافته ها: در پژوهش حاضر، %45 (18 نفر) از افراد تحت مطالعه را مردان تشکیل می دادند. میانگین و انحراف معیار افراد از نظر سنی در این مطالعه 7±52 سال بود. همه افراد تحت بررسی متاهل بودند. میانگین و انحراف معیار مدت ابتلای افراد تحت مطالعه به بیماری دیابت 4±6 سال بود. همچنین از نظر سابقه بیماری در خانواده افراد، %62.5 (25 نفر) بیماران دارای سابقه خانوادگی بیماری دیابت بودند. یافته های حاصله نشانگر تاثیر مثبت و معنی دار آموزش بر آگاهی، نگرش و عملکرد افراد دیابتی تحت مطالعه بود (P<0.001). همچنین طبق نتایج، میانگین HbA1C از 2/2±1/13 درصد (قبل از آموزش) به 6/1±5/10 درصد (بعد از آموزش) کاهش یافت و تفاوت حاصله معنی دار بود.نتیجه گیری: برنامه های آموزشی منسجم؛ آگاهی، نگرش و عملکرد بیماران دیابتی را به طور قابل ملاحظه ای ارتقا می دهد و نیز باعث بهبود کنترل متابولیک آنها می گردد. با ایجاد چنین تغییراتی در بیماران دیابتی، می توان نتایج خوبی را برای آنان انتظار داشت.

ارتباط بین بیماری سلیاک و دیابت نوع 1 در مطالعات متعدد مورد بررسی قرار گرفته است. در صورت همراهی سلیکاک و دیابت و عدم تشخیصی سلیکاک، ممکن است اشتباهات تشخیصی و درمانی صورت گیرد. این مطالعه با هدف بررسی شیوع بیماری سلیاک در بیماران دیابتی نوع 1 انجام گرفته است تا با تشخیص به موقع و درمان سلیاک در بیماران دیابتی بتوان از پیشرفت این بیماری و عوارض آن جلوگیری کرد.مطالعه بر روی 250 بیمار مبتلا به دیابت نوع 1 (102 نفر مرد و 148 نفر زن) با میانگین سنی 9.9±18.7 سال انجام گرفته است. برای تمامی بیماران IgA تام سرم اندازه گیری شد و در بیمارانی که میزان IgA تام در محدوده طبیعی بود. آنتی اندومیزیال آنتی بادی (AEA) سرم بررسی گردید. سپس در بیماران AEA مثبت، آندوسکوپی و بیوپسی قسمت دوم اثنی عشر و بررسی آسیب شناسی براساس تقسیم بندی مارش انجام شد. میزان IgA تام سرم در تمام بیماران طبیعی بود و 6نفر (2.4%) AEA مثبت بودند ک هبیوپسی اثنی عشر در هر 6 نفر انجام شد. تغییرات بافت شناسی نمونه های بیوپسی اثنی عشر براساس تقسیم بندی مارش در 2 نفر grade I در 3 نفر grade II و در یک نفر grade IIIb  بود. میانگین سنی و مدت زمان ابتلای به دیابت در بیماران دیابتی نوع 1 مبتلا به بیماری سلیاک به طور معنی داری از سایر بیماران دیابتی نوع 1 بیشتر می باشد. در بررسیهای خون شناسی و بیوشیمیایی سرم فقط 3 نفر دچار کم خونی فقر آهن بودند که دو نفر از آنها علایم گوارشی نیز داشتند و سه نفر دیگر بدون علامت بودند. اطلاعات به دست آمده از این مطالعه بیانگر شیوع نسبتا بالای سلیاک در بیماران دیابتی نوع 1 (2.4%) در مقایسه با جامعه عمومی (0.6%) می باشد. همچنین نیمی از این بیماران هیچگونه علامت یا نشانه ای از بیماری سلیاک را نداشتند. براساس یافته های این مطالعه توصیه میشود تمامی بیماران مبتلا به دیابت نوع 1 بدون توجه به وجود علایم از نظر بیماری سلیاک بررسی شوند.